Duch rekolekcji

Rekolekcje są prowadzone w duchu bł. Marceliny Darowskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najśw. Maryi Panny, która jest uważana, obok innych, za twórczynię polskiej szkoły życia duchowego.

Marcelina rozeznawała, że Bóg wymaga od Zgromadzenia pracy nad religijnym i moralnym podniesieniem kobiety jako współudziału w wielkiej misji Kościoła. Pokazał jej drogi

do osiągania tego celu, którym są trzy kanały wpływu: rekolekcje, praca wychowawcza i modlitwa. Te dwa podstawowe dzieła: rekolekcje dla dziewcząt i kobiet

oraz wychowywanie dziewcząt zatwierdziła Stolica Apostolska dekretem pochwalnym z roku 1863.

Marcelina z Kotowiczów Darowska urodziła się 16 stycznia 1827 roku w Szulakach, w tej części Ukrainy,    która przed okresem rozbiorów znajdowała się w granicach państwa polskiego. Rodzice jej należeli do   za-możnego ziemiaństwa. Była piątym z kolei dzieckiem spośród siedmiorga rodzeństwa. Po skończonej pensji w Odessie pomagała ojcu w zarządzaniu majątkiem i prowadziła działalność charytatywną. Mimo zamiaru wstąpienia do zakonu wyszła w 1849 roku pod presją ojca za mąż. Po śmierci męża (1852) i syna (1853) wyjechała do Paryża, gdzie zetknęła się z o. A. Jełowickim CR, a następnie do Rzymu, gdzie pozostawała pod kierownictwem duchowym o. H. Kajsiewicza CR. W latach 1854-61 odbywała w Rzymie pod kierunkiem o. Kajsiewicza trzy kolejne rekolekcje wracając za każdym razem do rodzinnego domu, gdzie musiała uregulować sprawy majątkowe swej córki. W 1861 roku zostaje przełożoną nowo powstającego Zgromadzenia. W 1863 roku przenosi klasztor z Rzymu do Jazłowca na Podolu (obecnie na Ukrainie), gdzie otwiera zakład wychowawczy dla dziewcząt i pracuje nad formacją sióstr oraz programem dydaktyczno-wychowawczym.

W kolejnych latach swojej działalności zakłada pięć nowych klasztorów, w których siostry prowadzą podobne placówki. Matka Marcelina opracowuje oryginalny system pedagogiczno-wychowawczy.

Z siostrami w Jazłowcu

W chwili śmierci (5 I 1911 rok) pozostawiła po sobie Zgromadzenie, które liczyło około 350 sióstr i które pracowało w sześciu dużych klasztorach na terenie zaborów austriackiego

i rosyjskiego. Szczególnie silny wpływ wywarła na kształtowanie się życia chrześcijańskiego na terenie Galicji.

Bóg przygotował bł. Matkę Marcelinę Darowską od początków jej życia do charyzmatycznej roli podnoszenia kobiety w zniewolonej Polsce, przeprowadzając ją nawet przez

małżeństwo i macierzyństwo.

Z rodziną (córką, wnuczką i prawnukami)

Matka Marcelina zaraz po swoim nawróceniu staje mocno na solidnym gruncie nauki i wiary katolickiej, wiążąc się z Kościołem i jego Tradycją. Ale sposób wprowadzania w życie prawd wiary przejmuje od samego Chrystusa Pana, który obdarza ją bogatym życiem mistycznym. Dlatego jej doktryna jest oryginalna – nie przejęta od innych.

O istocie i sposobie rekolekcji Bóg poucza ją od pierwszych momentów pobytu w Rzymie – gdy prowadzi ją przez jej własne ćwiczenia duchowe. Otrzymuje wyjątkowy charyzmat udzielania innym rekolekcji. Ich uczestnikami są przede wszystkim polskie dziewczęta i kobiety, szczególnie siostry Zgromadzenia

i wychowanki sióstr.

Zgromadzenie, na czele którego staje, Bóg daje w darze Polsce, a jej samej szczególne zrozumienie zamysłu Bożego nad Ojczyzną oraz wrażliwość na wypełnienie się woli Bożej w narodzie.

Dzisiejszy młody człowiek jest jakby bez korzenia, nieświadomy swej tożsamości, skazany często na siebie samego i na okoliczności życia. Każdy bez wyjątku nosi w sobie silną potrzebę, jakże często nieuświadomioną, posiadania mocnych korzeni, które zapuściłby w ziemię „żyzną, dobrze nawodnioną” (por. Ps 1). Matka Marcelina głęboko wkorzeniała swoje wychowanki i siostry oraz osoby, którym pomagała poprzez rekolekcje, w Boga i Jego świętą wolę, którą ukazywała i jednocześnie uczyła rozeznawać i podejmować.

Wszystkie Boże dzieła posiadają w sobie mądrość i wielką harmonię i takim dziełem był „Jazłowiec” – dom formacji polskiej kobiety, gdzie kształtowały się pierwsze pokolenia sióstr niepokalanek i pierwsze zastępy wychowanek. To co stanowiło swoisty ewenement w tym formacyjnym domu, to wzajemne przenikanie się pracy wychowawczej i rekolekcyjnej. „Jazłowiec” był szkołą duchowości i szkołą formacji polskich kobiet. Tam uczyły się, że modlitwa i wszystkie działania muszą iść z sobą w parze, że praca wewnętrzna warunkuje pracę zewnętrzną; doświadczały miłości i rozeznawały swoje powołanie; uczyły się brać na swoje barki odpowiedzialność za życie i zbawienie swoje osobiste, rodziny i ojczyzny.

Autorem tego dzieła był Bóg, a więc ciągły nasłuch na Jego głos w czasie rekolekcji przyczyniał się znacznie do realizacji Jego zamysłu nad nim i nad Polską.

Pieczęcią całego życia matki Marceliny Darowskiej była jej beatyfikacja w 1996 roku w Rzymie, czyli

w duchowej stolicy Kościoła, gdzie dokonało się w jej życiu gruntowne

nawrócenie i gdzie rozpoczęła się świadoma jej współpraca z Bogiem około nowego dzieła.

Rekolekcje bł. Matki Marceliny przedstawiają dużą wartość teologiczną i duchową,

i byłoby rzeczą wskazaną, by do nich wracać i je kontynuować.

W tym duchu zostały podjęte przez Zgromadzenie oraz świeckich rekolekcje dla kobiet –

w klasztorze w Obrze na Wielkopolsce.